ร้านกาแฟในซอยเชียงใหม่แลนด์ อยู่ถัดจากออฟฟิสไปสองบล๊อก

ก่อนหน้าที่จะมาทำงานนี่ก็กินกาแฟที่นี่ทุกวันเลย

จนสนิทกะเจ้าของร้านไปแล้ว

เจ้าของร้านน่ารักมาก ชื่อพี่โชคกะพี่อ้อม

พี่ๆเค้าเคยทำร้านอาหารบ้านกลางซอยมาก่อน

(ตอนนี้ก็ทำอยู่ ไว้เอามาลงอีก อร่อยมาก เราชอบไปกิน)

เปิดร้านนี้เพราะใจรักในกาแฟของพี่โชค

จากที่ก่อนหน้านั้นเราชอบไปนั่งร้าน วาวี หรือสตาร์บัค เสียค่ากาแฟ

รวมขนมแล้ววันนึง 300 กว่าบาท ตอนนี้ กินให้ตาค้างยังไง

วันนึงก็ไม่เกินร้อย กาแฟรสชาดดีมาก จนวันไหนถ้าร้านปิด

ไม่ได้กินมิ่งมิตรขึ้นมาก็ไม่รู้จะไปกินกาแฟที่ไหนอีก

ขนมก็อร่อย พี่โชคทำเองบางอย่าง พี่โชคแม่บ้านมากเลย

ส่วนพี่อ้อมนี่เน้นแนวบู๊.....บรรยากาศสบายๆมาก

เมื่อวานนี้ก็มีเด็กๆฝรั่งมาเล่นกลโชว์ให้ดู (ขอเด็กมันเล่นให้ดู)

จะสั่งเฟรนช์ฟรายมากินเล่นก้มี แซนวิชเบาก็เหมือนทำกินเองที่บ้าน

ถ้าผ่านไปแถวเชียงใหม่แลนด์อย่าลืมไปลองนะคะ

------------------------

ส่วนภาพประกอบนี้ วันนั้นยืมกล้องพี่ต้นมาใช้

พอไปแวะที่ร้านก็ปิ๊งไอเดียว่าถ่ายรูปเล่นดีก่า ท่าจะสวย

ก็สวยจิงๆ เพราะร้านสวย และกล้องก็ดีด้วย

ส่วนฝีมือนั้น....ไม่มีเลย เพราะถ่ายรูปไม่เป็น

กดชัตเตอร์อย่างเดียวงับ

ป้ายหน้าร้านมิ่งมิตร

จักรยานน่ารัก

ร้านข้างนั่นมาทีหลัง...ฮามาก...สีม่วง....

นั่งอาบแดดหน้าร้านตอนเช้าหรือนั่งรับลมตอนเย็นก็มีความสุขดี

อบอุ่น...ในเช้าหน้าหนาว

พี่อ้อม...กะลังร่าเรงทำกาแฟ

ใต้ร่มเหลืองมิ่งมิตร

มุมหน้าตู้ขนม นั่งบ่อยเพราะจาได้เลือกขนมง่ายๆ

ชาเย็นที่นี่อร่อยที่สุด....แต่มือนางแบบอ้วนไปหน่อยนะ

มุมชงกาแฟ วันนี้วันอาทิตย์พี่อ้อมอยู่คนเดียว พี่โชคไปบ้านกลางซอย

มุมหนึ่งด้านในร้าน...วันเสาร์จะคนเต็ม เพราะเพื่อนพี่เค้ามาตั้งวง(สุรา) กัน

นั่งเคาท์เตอร์ก็เมาท์กะพี่อ้อมได้สนุก

แก้วดอกไม้นี้มีทุกวัน....เค้าถ่ายเอง..งิงิ

สองแก้วนี้กินทุกวันค่ะ....ลืมชื่อเมนูไปแล้วเพราะไปถึงก็บอกว่า"เหมือนเดิมค่ะ"

ว่าจาไปเหมาแผ่นแม่สายมาใส่ให้เต็มหัวเตียงแบบนี้เลย

หน้าร้าน

เมล็ดพันธุ์แห่งมิตรภาพ

ปิดท้ายด้วยเจ้าของร้านน่ารักๆ...พี่อ้อมค๊า

วันนี้ขี้เกียจ...เบื่อ....เซ็ง....

เลยเบี้ยว ไม่ไปคุยงานตอนเช้าซะงั้น

บ่ายก็ไปนั่งออนเอ็มรอฟังผล

แล้วก็ได้ภาระกลับมาหนักอึ้ง

ตอนนี้ได้ความคิดใหม่

ในขณะที่นั่งเหงาๆ หง่าวอยู่ตอนค่ำของวันแห่งความรักนี้ (ชิ)

กะลังคิดว่าทำตัวจบให้เสร็จก่อนมิถุนา

แล้วไปเรียนโทอีกใบที่ศิลปากรดีมั๊ยน๊า

เมื่อก่อนคิดว่าคงไม่ได้ทำงานถาปัตย์เต็มตัว

แต่ไปไงมาไงไม่รุ งานเยอะกว่าชาวบ้านชาวช่องเค้าซะงั้น

ทำให้เกิดภาวะสถาปนิกเข้าสิงอย่างแรง

จนอยากกลับไปเรียนถาปัตย์ให้มันเกรทไปเลย

กอบกับการเรียนมีเดียไม่สวยหรูอย่างใจคิด

และสภาพแวดล้อมย่ำแย่ จิตใจชอกช้ำ

เอาไงดีหว่า......ก็ดีนะ

ลองไปอยู่ที่อื่นดูมั่ง

ผังเมือง

ชุมชน

ประวัติศาสตร์

แต่เพียวคอนเซปต์ไม่เอา

จบมาไม่ได้ใช้(เท่าไหร่)

????เอาไงดีหว่า????

...........

ไปซบอกหนุ่มศิลปากร.....ฮิ้ว

เอิร์ท็คิดนะว่าซักวันเราก็จะได้เจอกันอีก

ไม่ใช่สิ เรียกว่าหวังเอาไว้ดีกว่า

ยังแอบรู้สึกแบบเข้าข้างตัวเองว่าต้นก็ยังรักเอิร์ทอยู่นะ

แต่ไม่รู้สิ....บางทีความรู้สึกของการกลับมา

มันช่างชัดเจน....จนดีใจ

แต่พอได้คุยกันทีไร....(แค่ในเอ็ม)

หรือว่าได้รับรู้ว่าต้นอยู่กับคนอื่นแล้วมีความสุขยังไง

ก็ทำให้ความหวังนั้นยุบตัวลงไปกองอยู่กับพื้น

จนแทบต้องขุดมันขึ้นมา

รู้สึกได้ว่า ต้นคงทำใจได้แล้วจริงๆ

ต้นคงจะมีความสุขจริงๆที่ไม่มีเอิร์ท

.....เศร้า....

และหิวข้าวด้วย ไม่มีใครพาไปกินข้าวร้านที่อยากกินเหมือนเมื่อก่อนแล้ว