วันนี้ขี้เกียจ...เบื่อ....เซ็ง....

เลยเบี้ยว ไม่ไปคุยงานตอนเช้าซะงั้น

บ่ายก็ไปนั่งออนเอ็มรอฟังผล

แล้วก็ได้ภาระกลับมาหนักอึ้ง

ตอนนี้ได้ความคิดใหม่

ในขณะที่นั่งเหงาๆ หง่าวอยู่ตอนค่ำของวันแห่งความรักนี้ (ชิ)

กะลังคิดว่าทำตัวจบให้เสร็จก่อนมิถุนา

แล้วไปเรียนโทอีกใบที่ศิลปากรดีมั๊ยน๊า

เมื่อก่อนคิดว่าคงไม่ได้ทำงานถาปัตย์เต็มตัว

แต่ไปไงมาไงไม่รุ งานเยอะกว่าชาวบ้านชาวช่องเค้าซะงั้น

ทำให้เกิดภาวะสถาปนิกเข้าสิงอย่างแรง

จนอยากกลับไปเรียนถาปัตย์ให้มันเกรทไปเลย

กอบกับการเรียนมีเดียไม่สวยหรูอย่างใจคิด

และสภาพแวดล้อมย่ำแย่ จิตใจชอกช้ำ

เอาไงดีหว่า......ก็ดีนะ

ลองไปอยู่ที่อื่นดูมั่ง

ผังเมือง

ชุมชน

ประวัติศาสตร์

แต่เพียวคอนเซปต์ไม่เอา

จบมาไม่ได้ใช้(เท่าไหร่)

????เอาไงดีหว่า????

...........

ไปซบอกหนุ่มศิลปากร.....ฮิ้ว

เอิร์ท็คิดนะว่าซักวันเราก็จะได้เจอกันอีก

ไม่ใช่สิ เรียกว่าหวังเอาไว้ดีกว่า

ยังแอบรู้สึกแบบเข้าข้างตัวเองว่าต้นก็ยังรักเอิร์ทอยู่นะ

แต่ไม่รู้สิ....บางทีความรู้สึกของการกลับมา

มันช่างชัดเจน....จนดีใจ

แต่พอได้คุยกันทีไร....(แค่ในเอ็ม)

หรือว่าได้รับรู้ว่าต้นอยู่กับคนอื่นแล้วมีความสุขยังไง

ก็ทำให้ความหวังนั้นยุบตัวลงไปกองอยู่กับพื้น

จนแทบต้องขุดมันขึ้นมา

รู้สึกได้ว่า ต้นคงทำใจได้แล้วจริงๆ

ต้นคงจะมีความสุขจริงๆที่ไม่มีเอิร์ท

.....เศร้า....

และหิวข้าวด้วย ไม่มีใครพาไปกินข้าวร้านที่อยากกินเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

นั่งคุยกับแมงนูนมาหลายครั้ง

ทำให้แย่ลงทุกครั้งที่คุย

แย่ลงเพราะเจอหน้านูนแล้วนึกถึงต้น

แย่ลงเพราะเจอหน้าก๊อกแล้วนึกถึงต้น

แล้วแมงนุนเองก้เก่งแต่ทฤษฎีซะด้วยสิ

ไอ้บ้า....แกยังป่วยอยู่เลย....นูน...

มันก็นานแล้วนะ

ทำไมไม่ลืมซะทีวะ

เซ็งตัวเองอยู่เหมือนกัน

เค้าก็มีชีวิตที่ดีของเค้าแล้ว....

ไม่มีเราก็ดูเค้าแฮปปี้ดี....

ก็ควรจะให้เค้า happy แบบ without me ต่อไป...ใช่มั๊ย

ฉันก็ควรกลับมาจัดการตัวเองใช่มั๊ย

รู้สึกอิจฉานิดๆ หรือน้อยใจเล็กๆ

ที่เค้ามีคนเป็นห่วงเป็นใยเยอะแยะ

ไม่เห็นมีใครเป็นห่วงฉันเลย...

ที่ปากบอกว่าห่วงๆๆ

เอาเข้าจริงฉันก็ต้องเสียใจกับคนนั้นแหละ

เบื่อว่ะ....ทำไมไม่ลืมซะทีวะ

ทำไมอะ...ทำไม....

ออกไปจากใจฉันซะที ออกไปจากหัวฉันซะที ฉันอยากจะลืม